د ليويانو کِتاب

اول باب

سوزېدُونکې نذرانه

۱مالِک خُدا ئ د خپل حضُور خېمې نه مُوسىٰ ته آواز وکړو اؤ دا اصُول يې ورته وښودل. ۲هر کله چې بنى اِسرائيل خپلې قُربانۍ پېش کوى نو دا اصُول به ياد ساتى، چې کله يو کس د يو ځناور قُربانى پېش کوى، نو هغه به د سوزېدُنکې نذرانې دپاره ګډ يا چېلے راولى. ۳کۀ هغه خپل څاروے د سوزېدُونکې نذرانې په توګه پېش کوى، نو هغه دې د رمى نه يو نر څاروے راولى چې هيڅ عېب په کښې نۀ وى. هغه دې دا د مالِک خُدائ د حضُور مُقدسې خېمې د دروازې په خُلۀ کښې حاضر کړى، نو مالِک خُدائ به دا قبُول کړى. ۴هغه کس به خپل لاس ورله په سر کېږدى اؤ دا به ترې نه په قُربانۍ کښې قبُول کړے شى اؤ دا به د هغۀ د پاره کفاره شى. ۵هغه به هلته غوَيے حلال کړى اؤ د هارُون د کورنۍ اِمامان به مالِک خُدائ ته هغه وينه پېش کړى اؤ چې د خېمې د دروازې په خُلۀ کښې کُومه قُربان‌ګاه ده د هغې څلورو واړو طرفُونو ته دې وشيندى. ۶بيا به د هغه ځناور نه څرمن وباسى اؤ حِصې حِصې به يې کړى، ۷اؤ اِمامان به په قُربان‌ګاه باندې لرګى سم کېږدى اؤ په لرګو به اور بل کړى. ۸هغوئ به د ځناور حِصې، سره د سر اؤ وازګې په اور باندې کېږدى. ۹د هغه ځناور کولمې اؤ پتُونُونه دې ووينځلے شى اؤ اِمام به دا هر څۀ په قُربان‌ګاه باندې وسوزوى، ځکه چې په اور سوزېدُونکې د دې نذرانې بُوئ په مالِک خُدائ باندې ښۀ لګې. ۱۰کۀ هغه کس د ګډو يا د چېلو د رَمې نه څۀ پېش کوى، نو هغه دې خامخا نر وى چې هيڅ عېب په کښې نۀ وى. ۱۱هغه به دا د قُربان‌ګاه په شمالى طرف حلالوى اؤ د هغې وينه به اِمامان د قُربان‌ګاه څلورو واړو طرفُونو ته وشيندى. ۱۲چې کله هغه کس دا حِصې حِصې کړى، نو اِمامان به د دې ټولې حِصې سره د سر اؤ وازګې په اور باندې کېږدى. ۱۳هغه کس به د دې کولمې اؤ پتُونُونه په اوبو ووينځى اؤ اِمام به دا قُربانى مالِک خُدائ ته پېش کړى اؤ په قُربان‌ګاه باندې به يې ټوله وسوزوى. په اور سوزېدُونکې د دې نذرانې بُوئ په مالِک خُدائ باندې ښۀ لګې. ۱۴کۀ څوک يو مارغۀ د سوزېدُونکې نذرانې په توګه پېش کوى، نو هغه دې يوه ګُوګُوشتکه يا کونتره وى. ۱۵اِمام به دا په قُربان‌ګاه باندې پېش کړى، د هغې څټ به تاؤ کړى اؤ سر به يې په قُربان‌ګاه باندې وسوزوى اؤ د هغې وينه دې د قُربان‌ګاه په اړخ باندې وڅڅولے شى. ۱۶هغه دې د دې ججُوره اؤ په ججُوره کښې چې څۀ وى هغه دې لرې کړى اؤ دا دې د قُربان‌ګاه نَمرخاتۀ طرف ته وغورزوى چرته چې ايرې اچولے شى. ۱۷هغه دې دا مارغۀ د وزرو نه ونيسى اؤ داسې دې په مېنځ دوه ټوټى شى چې وزر ترې نه بېل نۀ شى. اؤ هغه دې دا ټول په قُربان‌ګاه باندې وسوزوى، په اور سوزېدُونکې د دې نذرانې بُوئ په مالِک خُدائ باندې ښۀ لګې.