د سموئيل دويم کِتاب

اول باب

د حضرت داؤد د ساول د مرګ نه خبرېدل

۱د ساول د مرګ نه پس چې داؤد په عماليقيانو باندې فتح وموندله نو راغلو او دوه ورځې په صِقلاج کښې ايسار شو. ۲په دريمه ورځ د ساول د کېمپ نه يو ځلمے راورسېدو. د دې دپاره چې خپل غم څرګند کړى، هغۀ خپلې جامې شلولې وې او په سر باندې يې خاورې اچولې وې. کله چې داؤد له راغلو نو د عزت نه ټيټ شو او پړمخې په زمکه پريوتو. ۳داؤد ترې نه تپوس وکړو، ”تۀ د کوم ځائ نه راغلے يې؟“ هغۀ ورته ووئيل، ”زۀ د بنى اِسرائيلو د کېمپ نه راتښتېدلے يم.“ ۴داؤد ورته ووئيل، ”ما ته ووايه چې څۀ شوى دى.“ هغۀ جواب ورکړو، ”زمونږ فوجيان د جنګ نه راتښتېدلى دى او زمونږ ډېر سړى وژلے شوى دى. ساول او د هغۀ زوئ يُونتن هم وژلے شوے وو.“ ۵داؤد ترې نه تپوس وکړو، ”تا ته څۀ پته ده چې ساول او يُونتن مړۀ شوى دى؟“ ۶هغۀ جواب ورکړو، ”د جِلبوعه په غرۀ باندې داسې وشول او ما وليدل چې ساول په خپله نېزه باندې تکيه لګولے وه او د دشمن جنګى ګاډۍ او په اسونو سوارۀ فوجيان ورنزدې کېدل. ۷بيا هغه راوګرځېدو او زۀ يې وليدم او راويې غوښتم. ما ورته ووئيل چې زۀ حاضر يم. ۸هغۀ زما نه تپوس وکړو چې تۀ څوک يې، نو ما ورته ووئيل چې زۀ د عماليقى قبيلې يم. ۹بيا هغۀ ووئيل چې دلته راشه او ما ووژنه! ځکه چې زما ځنکدن دے خو زۀ تر اوسه پورې ژوندې يم. ۱۰نو زۀ هغۀ له ورغلم او ومې وژلو، ځکه چې ما ته پته وه چې څنګه وغورزېږى نو هغه به مړ شى. بيا ما د هغۀ د سر نه تاج او د هغۀ د لاس نه بنګړے واخستلو او صاحِبه! تا له مې راوړل.“ ۱۱داؤد د غم نه خپلې جامې وشلولې او د هغۀ ټولو سړو هم دغه شان وکړل. ۱۲هغوئ په غم غمژن شول او تر ماښامه پورې يې د ساول، يُونتن او بنى اِسرائيلو دپاره روژه ونيوله کوم چې د مالِک خُدائ د لښکر خلق وُو، ځکه چې دا خلق په جنګ کښې مړۀ شوى وُو. ۱۳داؤد د هغه ځلمى نه تپوس وکړو کوم چې هغۀ له دا خبر راوړے وو چې تۀ د کوم ځائ يې؟ هغۀ ورته ووئيل، ”زۀ يو عماليقے مسافر يم، خو زۀ ستا په مُلک کښې اوسېږم.“ ۱۴داؤد ترې نه تپوس وکړو، ”تا دا جرأت څنګه وکړو چې د مالِک خُدائ خوښ کړے شوے بادشاه دې ووژلو؟“ ۱۵بيا داؤد خپل يو سړے راوغوښتلو او ورته يې ووئيل، ”هغه ووژنه!“ نو هغه سړى عماليقے ووهلو او هغه په ټکى مړ شو، ۱۶او داؤد هغه عماليقى ته ووئيل، ”خُون دې د خپلې غاړې دے. تا په خپله د ځان سره دا بد وکړل چې تا دا خبره وکړه چې تا د مالِک خُدائ خوښ کړے شوے بادشاه ووژلو.“ د حضرت داؤد د ساول او د يُونتن دپاره د غم سندره وئيل ۱۷داؤد د ساول او د هغۀ زوئ يُونتن دپاره دا د غم سندره ووئيله، ۱۸او حُکم يې وکړو چې دا د يهوداه خلقو ته وښودلے شى. هغۀ په دې باندې د ليندې سندرې نوم کېښودو، دا د يشير په کِتاب کښې ليکلے شوې ده:

۱۹”په غرونو باندې د بنى اِسرائيلو عزتمند خلق مړۀ شوى دى!

زمونږ تکړه فوجيان غورزېدلى دى!

۲۰په جات کښې دا اِعلان مۀ کوه

او د اسقلون په کُوڅو کښې هم دا اِعلان مۀ کوه.

د فلستيانو ښځې مۀ خوشحالوه،

د غېرو قومونو لوڼه مۀ خوشحالوه.

۲۱د جِلبوعه په غرونو باندې دې پرخه او باران نۀ ورېږى،

د دې ځائ پټى دې همېشه شنډ وى!

ځکه چې د تکړه کسانو ډالونه هلته په بې‌عزتۍ کښې پراتۀ دى،

د ساول ډال دې نور د تېلو سره نۀ شى ځلولے.

۲۲د يُونتن لينده د مرګ وه،

د ساول تُوره بې رحمه وه،

طاقتور يې غورزول او دشمن يې وژلو.

۲۳ساول او يُونتن ډېر ښۀ او خواږۀ وُو،

په ژوند کښې هم يو ځائ او په مرګ کښې هم يو ځائ،

د باز نه تېز وُو او د زمرو نه تکړه وُو.

۲۴د بنى اِسرائيل ښځې د ساول دپاره غم ژړا کوى!

هغۀ تا ته سرې ښې جامې درواغوستلې

او په کالو او سرو زرو يې ښائسته کړې.

۲۵تکړه فوجيان غورزېدلى دى،

هغوئ په جنګ کښې وژلے شوى دى.

يُونتن په غرونو کښې مړ پروت دے.

۲۶زما وروره يُونتنه! زۀ ستا په غم غمژن يم،

تۀ په ما باندې څومره ګران وې!

ستا مينه زما دپاره څومره ښۀ وه،

د ښځو د مينې نه هم ښۀ وه.

۲۷تکړه فوجيان غورزېدلى دى،

د هغوئ وسلحې تباه شوې دى.“